Jak to działało?

1. Wybór pytania. To trzy oddzielne moduły. Wkładasz monetę do tej „małpki”, która ma interesujące Cię pytanie (np. What is my weakness?).
2. Start. W wielu egzemplarzach po wrzuceniu monety trzeba było nacisnąć przycisk albo pociągnąć małą dźwigienkę – i zaczynała się magia.
3. Światełka w ruch! Wewnątrz pracował prosty mechanizm elektro-mechaniczny (silniczek, przekaźniki, „krokowy” przełącznik). Lampki biegły po obwodzie znaku zapytania (?) jak w karuzeli.
4. Losowy finał. Po chwili mechanizm zatrzymywał się i podświetlał jedno z pól-odpowiedzi wydrukowanych na planszy (np. „Too proud”, „A good friend” itp.).
5. Efekt „testu”. Maszyna nie mówiła, nie drukowała kartki – dawała jedną, podświetloną odpowiedź. Brzmiało to jak szybki „psychotest” za centa.

Między seriami bywały różnice: w jednych modelach lampki „goniły się” i stawały losowo, w innych moneta uruchamiała zapadkę/kontakt wybierający pozycję. Z perspektywy gracza to zawsze: wrzuć monetę → światełka → odpowiedź. 😊
Nominał monety:
– Maszyna 1 (wariant aukcyjny): oznaczenie 1¢ na froncie — przyjmowała penny.
– Maszyna 2 (wariant kolekcjonerski): oznaczenie 5 w kółku — przyjmowała nickel (5¢).

Czy była „dowolność”? Nie. Każdy moduł miał mechaniczny wrzutnik skalibrowany na konkretny nominał (1¢ albo 5¢). Operator mógł go przezbroić (zmienić wrzutnik/ustawienia), ale w danym momencie działała tylko jedna nastawa. Banknotów nie przyjmowano; moneta 1 dolara nie pasowała do standardowych wrzutników.